TERMOREGULACJA [gr.-łac.], fizjol. zespół czynności fizjol., zachowania się organizmu zwierzęcego oraz procesów fiz. i chem. zapewniających utrzymanie temperatury wewn. ciała na optymalnym poziomie dla przebiegu procesów życiowych. U zwierząt stałocieplnych (stałocieplność) termoregulacja jest b. precyzyjna dzięki wyspecjalizowanym ośr. w mózgowiu i rdzeniu kręgowym wykrywającym niewielkie zmiany temperatury krwi oraz uruchamiającym reakcje termoregulacyjne. Mechanizm ten zapewnia utrzymanie temperatury ciała na względnie stałym poziomie niezależnym od temperatury otoczenia. Główny ośrodek termoregulacji znajduje się w przedniej części podwzgórza; pobudzenie tego ośr. przez wzrost temperatury krwi o 0,1 2C, przy dopływie impulsów z termoreceptorów skóry, nasila czynności prowadzące do utraty ciepła z organizmu: rozszerzenie naczyń krwionośnych skóry, pocenie, dyszenie. Pobudzenie położonego w tylnej części podwzgórza ośr. zachowania oraz produkcji ciepła (przy ochłodzeniu organizmu) powoduje skurcz naczyń krwionośnych skóry. Dodatkowy ośrodek termoregulacji znajduje się w rdzeniu kręgowym.

  - -